دانلود pdf کتاب حسینیۀ مشیر

مصور تمام گلاسه تعدادی رنگی

حسینیه مشیر مربوط به سدهٔ ۱۳ ه.ق است و در شیراز، خیابان قاآنی واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۸ فروردین ۱۳۵۱ با شمارهٔ ثبت ۹۱۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.حسینیه مشیر که می توان زادگاه و خاستگاه هنر تعزیه در ایران به ویژه شیراز دانست. بر اساس آنچه زنده یاد صادق همایونی، پژوهشگر تعزیه فارس سالها پیش در کتابی حسینیه مشیر عنوان می دارد، در قسمت شمالی خانه مسکونی مشیرالملک بنا شده و عمارت ایوانی آن نیز ساختمانی بزرگ با باغی بسیار وسیع و زیبا دارد که قسمت هایی از آن از میان رفته و قسمت هایی نیز سالم هستند.

کتیبه هایی با زمینه آبی در اطراف ایوان قرار دارند که حاوی اشعاری مذهبی از محتشم کاشانی در رثای حضرت ابا عبدالله حسین (ع) هستند. این حسینیه که توسط حاجی میرزا ابوالحسن خان مشیرالملک بنا نهاده شد، به عزاداران امام حسین (ع) در ماه های محرم و صفر غذا میداده. حسینیه همچنین دارای شاه نشینی در قسمت شمالی است که هنگام برگزاری مراسم، خود مشیر و سرانه و بزرگان شهر یا میهمانان خصوصی او برای تماشا در آنجا می نشستند. در بالای سردر کتیبه به خط زیبای ثلث بر سنگی از مرمر این متن نقاشی شده است: “بسم الله الرحمن الرحیم، قل هو الله احد، الله الصمد، لم یلد و لم یولد و لم یکن له هو کفواً احد. فالله خیراً حافظا و هو ارحم الراحمین”.

ساختار این بنای تاریخی پس از به دبیرستان تبدیل شدن، دارای حیاطی بزرگ بوده که چند ساختمان در اطراف آن قرار گرفته از جمله آزمایشگاه علوم که دارای چند ستون بلند با کنده کاری های زیبا که ظاهرا در بازدید گروهی از کودکان پرورشگاهی دچار آتش سوزی شده، اما این ستون ها از گزند حوادث مصون و پابرجا ماندند. با اینکه این بنا در قامت مدرسه سلطانی تا سال ۱۳۶۰ خورشیدی هم مورد استفاده بوده، اما پس از این تاریخ مدرسه تعطیل می شود. در این هنگام است که نامرادی ها در این بنای تاریخی کلید می خورد و تبدیل به کش مکشی می شود میان نهادهای استان که خود را داعیه دار این میراث فرهنگی می دانند.

چون این بنا بر اساس تاریخچه ساخت از ابتدا به عنوان یک حسینیه از سوی مشیرالملک بنیان و به وقف گذاشته می شود از یک سو سازمان اوقاف این ملک را در راستای موقوفات خود می داند و از سوی دیگر پس از اینکه بنای یادشده از سوی وراث مشیرالملک برای زنده نگه داشتن نام همسر وی به شکل مدرسه در می آید آموزش و پرورش هم خود را متولی این ساختمان دوره قاجار معرفی می نماید. این درحالیست که از ابتدا مشیرالملک این بنا را جهت برپایی آیین های مذهبی به ویژه تعزیه به صورت دوهفته یکبار در اختیار هیئت های مذهبی می گذاشته است.